„Włodzimierz Najdin długo oprowadzał mnie po swoim oddziale, gdzie przebywają chorzy po operacjach mózgu. Osiągnął on to, o czym marzył matematyczną dokładność w systemie „diagnoza — leczenie". W postawieniu diagnozy pomaga sztuka chirurga metodyka leczenia różnych uszkodzeń została doskonale opracowana i opisana właśnie przez Najdina. Wszystko to oraz wspaniałe rezultaty, osiągnięte przy pomocy takiej rehabilitacji stanowią poważne zagadnienia naukowe.
Ale jeszcze bardziej, niż jubilerska praca lekarza przy ciężko chorym pacjencie, zawsze interesował mnie, jeżeli tak można się wyrazić, „pacjent z lekką chorobą", „człowiek prawie zdrowy",, cierpiący na bezsenność, szybko męczący się, mający nadwagę i nadciśnienie, nie wysportowany, znerwicowany, skłonny do przeziębień, cierpiący bóle głowy i zadyszkę. Takich ludzi, uważających się za ciężko chorych, jest w rzeczywistości znacznie mniej. Nie zawsze wymagają oni wykwalifikowanej pomocy lekarskiej. Zarówno przyczyny niedomagań, jak i same cierpienia, zatru
wające egzystencję, tkwią w nieprawidłowym trybie życia tych osób, nie dbających o własne zdrowie. Nieumiejętność odpoczywania, nieustanna pogoń za komfortem i chwilowymi przyjemnościami paraliżuje ich wolę, natomiast lenistwo, i elementarny brak wiedzy nie pozwala na zrozumienie tego, że proces podnoszenia zdrowotności jest bardzo prosty, że sprzyja on nie tylko zadziwiającemu wzrostowi tężyzny fizycznej, lecz również przynosi ogromną satysfakcję moralną...“(14)