„Saraniecki wspiąwszy konia wrócił na swoje miejsce.
Tymczasem ostatni jeźdźcy bandy opuszczają las. Czoło ich wyciągniętej linii dociera już do pierwszego wozu kolumny. Wszystko odbywa się w zupełnej ciszy. Nawet stuk kopyt końskich tłumi świeża wiosenna trawa. W czystym powietrzu dźwięczą tylko ostre słowa komend. Postronny obserwator mógłby przysiąc, że odbywa się jakaś uroczysta parada wojskowa, której harmonię psują tylko te furmanki załadowane workami zboża i przyprószone z wierzchu niedbale słomą.
Podporucznik „Jastrząb" unosi się lekko w siodle
— Oddział na moją komendę dziesięć kroków w tył — marsz!
— Pal! — wrzasnął Saraniecki co sił w płucach.
Nagle sytuacja zmienia się. Woźnice wyszarpują spod siedzeń pepesze. Powietrzem wstrząsają serie trzydziestu dwóch automatów. Worki na wozach poruszają się dziwnie i opadają. Z każdego z nich wysuwa się żołnierz z peemem wycelowanym wprost w kawalerzystów. Tuż przed lufami drgają języczki ognia. Huk staje się ogłuszający. Z kilku wozów strzelają karabiny maszynowe. Rozbrojeni dopadają swojej broni i włączają się z miejsca do walki. Na szosie panuje tumult. Banda za wszelką cenę usiłuje dopaść do lasu, ale próby „Rekina" oraz jego podwładnych, aby opanować ogólną panikę i przejść do zorganizowanej walki, spełzają na niczym. Zaskoczenie jest zupełne. Starszy sierżant Rynkiewicz obsługuje osobiście ckm, który ogniem sztyletowym odcina uciekających od zbawiennego ukrycia. Sześciu ludzi mocuje się jeszcze z „Jastrzębiem", by go rozbroić i związać. Silny jest jak tur, lecz^w końcu musi ulec wobec przewagi. Stoi teraz z opuszczoną głową i ponuro patrzy na kompletne fiasko tak pięknie zapowiadającej się wygranej.“(15)