„Poprosił Thea, aby mu przysłał sześćdziesiąt szkiców węglem Barguea. Chciał je skopiować, obawiał się bowiem, że jeżeli nie przestudiuje na nowo proporcji aktu, straci panowanie nad swą sztuką. Rozglądał się w Auvers za małym domkiem, w którym mógłby osiąść na stałe. I przemyśliwał nad tym, czy Theo miał słuszność, czy doprawdy istnieje kobieta, która chciałaby dzielić z nim życie.
Wydobył także obrazy z SI. Remy, aby je poprawić i dokończyć.
Ale cała la gorączkowa działalność była jedynie chwilowym gestem, ostatnim odruchem organizmu, który miał w sobie jeszcze zbyt wiele sił witalnych, aby tak prędko zniszczeć.
Po długim okresie zamknięcia w zakładzie dni dłużyły mu się niczym tygodnie; nie wiedział, jak je wypełnić. Nie mial siły, aby malować bez przerwy. Nie pragnął tego również. Przed katastrofą w Arles wszystkie dni były mu za krótkie do pracy. Teraz zdawały się nie mieć końca.
Niewiele pejzaży w przyrodzie pociągało go i zaledwie zaczynał pracować, opanowywał go dziwny spokój, niemal obojętność. Opuściło go żarliwe pragnienie malowania, wypełniania twórczą pracą każdej minuty. Pracował teraz wolniej. Jeśli nawet nie skończył obrazu do wieczora... to się tym nie przejmował.“(6)