„Kot zawsze coś łowił. Coś zwisało nieuchronnie z jego — czy jej pyszczka, jakieś łapki, jakieś pazurki stale wystawały spod sztywnych wąsów kociska. Kot nie miał nawet szczególnie tryumfatorskiej miny, dawał po pfOftU do zrozumienia, że jeżeli chodzi o niego, to mu swoje wprawy załatwione.
Ruszyły więc w drogę, pozostawiając za sobą małą lód
1uwncj pięknej nocy dziewczęta rozpaliły w nikle ognisko tuż nad źródłem, piekły kiełMA no patykach, bawiły się w gry i szarady, wysłuchały recytacji wiersza pod tytułem Jak dobru wieść dotarła z Gandawy do Aix pióra Gertrudy Bowles oraz opowieści o duchach i piszczelach, po czym całą gromadą ustawiły m na skarpie i chórem odśpiewały na pożegnanie Moje ty małe echo.
Ugaszono ognisko, aż nie pozostał po nim najmniejszy nawet płomyk, naj bledsza nawet iskierka. I wtedy dziewczęta poczuły dokoła siebie noc — tajemniczą bestię w pajęczych zawojach, bezkształtną, pobłyskującą tylko z rzadka to kolczykiem, to pierścionkiem...
— Naprzód! — nawoływała pani Gruenwald i stąpała raźno, torując drogę przez zarośla. Szły za nią gęsiego, bezszelestnie, po ciepłych wciąż sosnowych igłach. Opodal słychać było trzask gałązek, łamiących się pod naciskiem ostrożnych, drobnych kroków; to Locry Morrison przechadzał się — zapewne znowu bez kolacji — po lesie, samotny, głodny i ponury. Nikomu niepotrzebne były latarki. Wieczor“(5)