„— Tym lepiej. Zajmijmy się wobec tego stroną formalną.
Gdy już wszystkie dokumenty zostały podpisane przez profesora i przeze mnie, zaproponował mi obejrzenie pomieszczeń laboratoryjnych.
Muszę przyznać, że to, co zobaczyłem, przeszło wszelkie moje oczekiwania. Skromne domki okazały się znakomicie wyposażone. Wszystko w nich było niklem i szkłem, lśniło farbą, glazurą i kafelkami. Przechodziliśmy kolejno z jednego pokoju do drugiego, z jednego domku do drugiego. Profesor udzielał mi skąpych, ale ścisłych objaśnień o przyrządach i urządzeniach wnętrz.
Kate, nie mam możności opisać Ci tego, co zobaczyłem, powiem jedynie, że maszyny cybernetyczne, które pokazywał mi profesor, zdecydowanie przewyższają wszystkie dotąd mi znane! Doznawałem uczucia szczerego zachwytu wobec ich bajecznej doskonałości technicznej.
— Oto jest miejsce pańskiej pracy — rzekł profesor, gdyśmy weszli do niewielkiego laboratorium. Zza stołu naprzeciw wejścia podniosła się blondynka, lat dwudziestu paru, w białym, roboczym kitlu.
— Pani pozwoli — uśmiechnął się profesor przedstawiając mnie. — Będziecie razem pracować, pani jest starszą laborantką naszego Instytutu...
— Mary Stokes — przedstawiła się dziewczyna i skromnie spuściła oczy.“(8)