„— Tak jest.
Studiujący botanikę kuzynek wychylił się z auta i szperał wzrokiem w bylinach; gdy podniósł głowę, Łasiborski wciąż jeszcze tkwił na owym progu kolejowym, bębniąc palcem po szkiełku zegarka. Po czym wdychając głęboko powietrze, obejrzał się wokół niczym turysta, przed którym z nagła się roztoczył widok na cudzoziemskie góry lub jeziora. Tymczasem wokoło nie było niczego, co by mogło wzbudzać specjalny zachwyt — po prostu opisany już wąwóz z chałupkami, dwa wiązy i wilgotna łąka z leżącymi na niej łaciastymi krowami. A mimo to major przyglądał się niczym zaczarowany nawet tym krowom. Co mu było czy żegnał się w tej chwili z życiem, czy też wsłuchiwał się w przeżycia denatów — przeżycia tak go pasjonujące, a które jak dotąd nie były mu dostępne Ani rudowąsy puszkarz Jacyna, ani kuzynek botanik nie zorientowali się w tym, co tak nagle zaraz nastąpiło. Major zrazu odszedł był od toru. Ale później coś zielonkawego mignęło niemal jednocześnie z łomotem i sapaniem lokomotywy, co nadleciała właśnie i z której komina wyrywał się mały snop iskier. W oknach zamigotały twarze pasażerów opartych łokciami o na wpół opuszczone szyby. I oto prawie natychmiast potem coś metalowego zaskowyczało, zabrzęczały zderzaki i łańcuchy — i ku swemu zdumieniu Jacyna i młody kuzynek obaj zauważyli, że kurier otoczony kłębami pary przystanął ni stąd, ni zowąd o paręset kroków od nich w czystym polu — nawet nie przed jakimś palącym się czerwono semaforem; po prostu przystanął bez widocznych powodów, a z jego lokomotywy jeden po drugim wyskoczyli mechanik i palacz. Wymachując rękoma i krzycząc, pobiegli do tyłu, tam gdzie na skrwawionej szynie leżały prochy artylerzystyhobbisty.“(3)